Op 13 juni 2009, een dag na de showverkiezingen van het religieuze regime, was de wereld getuige van een massieve explosie van protest door miljoenen mensen in Iran. Dit verraste iedereen in de wereld en verstoorde volledig de politieke berekeningen van het Westen.

Maar wat was de reden voor de verbazing? Was de schok van de onbeschaamde fraude tijdens de Iraanse verkiezing de oorzaak? Of was het de massale aanwezigheid van miljoenen Iraniërs op straat, die de wereld choqueerde? De leuzen van de mensen die in één week van "Dood aan dictator" in "Dood aan Khamenei" veranderden wellicht? Of was het misschien de ongelofelijk wrede onderdrukking van de opstand door het religieuze fascistische regime?

Waar kwam de opstand vandaan?
De opstand in Iran was het resultaat van een bijzonder explosieve toestand in de Iraanse maatschappij met een serieuze vraag naar verandering binnen het regime, verandering in zijn geheel en de roep om democratie. De maatschappij lijdt al 30 jaar onder despotisme, onderdrukking, corruptie en misdaad en werd geconfronteerd met een diepe rivaliteit tussen de hoofden van de twee facties van het regime.
Hoewel de verkiezingen de maatschappij een extra zetje gaf, bestaat er in feite geen verband tussen de opstand, de rivaliserende facties en/of de verkiezingen zelf.
De bepalende factoren waren de explosieve algemene en uitgebreide ontevredenheden binnen de maatschappij en de interne problemen van het regime, die ambtenaren zagen als historische gelegenheid om van te profiteren.

Het religieuze regime heeft op primitieve wijze geprobeerd al haar macht in te zetten om mensen het zwijgen op te leggen.

Naar aanleiding van een dreigende toespraak van Khamenei, de Opperste Religieuze Leider van het regime, werden op 20 juni 2009 meer dan 100 mensen gedood. Op 30 juni citeerde de Franse krant, Le Figaro, ooggetuigen die zeiden dat er op 20 juni in Teheran 4500 mensen waren gearresteerd en primitieve folteringen hebben ondergaan. Niettemin gaan de protestbijeenkomsten, de confrontaties en vecht-en-vluchtacties in Teheran en vele andere grote steden nog steeds door.
  

De belangrijkste factor in deze opstand zijn de slagzinnen, onder andere de hoofdleus "Dood aan de dictator". In de loop van de tijd werd deze leus sterker en in vele gevallen ontwikkelde deze zich  in "Dood aan Khamenei". Hiermee wordt helder dat het doel van de betogers het omverwerpen van het regime is en niets anders. (Dus geen herverkiezingen zoals veel nieuwszenders beweerden.)

Over het algemeen hebben de activisten en gedetineerden van de opstand niet aan de verkiezingen deelgenomen of geen van de kandidaten gesteund. Verwanten van Neda, een jonge vrouw die op 20 juni 2009 door de agenten van het regime werd doodgeschoten, hebben bijvoorbeeld gezegd dat zij geen van de verkiezingskandidaten heeft gekozen. Daarnaast hebben beambten van het regime hebben verklaard dat 60% van arrestanten in Teheran en 90% in Isfahan niet aan de verkiezingen hebben deelgenomen.

In zijn preek tijdens het vrijdaggebed op 19 juni 2009 herhaalde Khamenei dat alle vier de presidentiële kandidaten onderdeel uitmaakten van het religieuze regime en dat zij loyaal waren aan het systeem van Velayat-e Faqih (De Opperste Godsdienstige Leider). Hij zei dat alle betogers in de straten tegenstanders van het gehele systeem waren.
De minister van Binnenlandse Zaken van het regime, Sadeq Mahsouli, herhaalde op 14 juni 2009 dat de straatprotesten door een politieke oppositiegroep werden gepland en dat deze niets met de kandidaten te maken hadden.

Hoe heeft de internationale gemeenschap tegen de wrede onderdrukking van de opstand van het theocratische regime gereageerd en hoe had het moeten reageren?
Taraneh Mousavi, een meisje dat verdween en later verbrand in het veld bij de stad Qazvin werd teruggevonden. Ze schijnt gearresteerd, verkracht en vermoord  te zijn door de Basij. ( Paramilitaire onderdeel van de Iraanse Revolutionaire garde),

Iran blijft "de actiefste" terroristische staat ter wereld, terwijl het netwerk al-Qaida, dat zich in de stammengebieden van Pakistan weer uitgebouwd heeft, terreurdreiging nummer één blijft. Dat staat in een jaarrapport van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken.

Toch horen we veel minder over Iran en haar bemoeienis en uitgesproken steun aan vele terroristische groeperingen.
Dat moet nu afgelopen zijn. We kunnen niet allemaal onze ogen dichthouden en doen alsof er niets aan de hand is in Iran.  Er is een hele bevolkingsgroep die onze hulp nodig heeft. Deze hulpkreet kunnen en mogen wij niet negeren.
Het zijn onze regeringen die vette contracten hebben afgesloten met Iran. Het zijn onze regeringen die weigeren actie te ondernemen tegen of zelfs maar kritiek te leveren op Iran.
Dit moet afgelopen zijn, wij zijn het volk. En het volk heeft zich uitgesproken, we zijn het zat. Niet alleen in Iran, maar wereldwijd, zijn we het zat om genegeerd te worden.
Er zijn zoveel mensen die lijden. Wanneer krijgen zij wat ze verdienen?
 
Ik vraag u daarom om ons te helpen door ons te steunen.
Met uw hulp kunnen wij de miljoenen studenten in Iran ook een kans geven op een eerlijk leven.
Wij kunnen ons niet voorstellen hoe het is om gedwongen te worden een bepaald geloof te volgen of gedwongen te worden in een boerka over straat te gaan. Maar dit soort dingen zijn aan de orde van de dag in Iran en de druk op het volk wordt steeds groter: steeds minder mag en steeds meer moet.
Onze stichting voert verschillende activiteiten uit hier, buiten Iran, maar ook in het binnenland van Iran hebben wij verschillende campagnes lopen.

Enkele campagnes die wij uitvoeren:
-  Het helpen van onterecht gedetineerden en benadeelde minderheden. Zorgen dat deze vertegenwoordigd worden door een eerlijke, onafhankelijke advocaat: € 380,-
-  Informatie verspreiden via tijdschriften, folders, bulletins, boeken, kranten & TV (Media): € 100,-
(Dit zijn slechts voorbeelden van campagnes en hun gemiddelde kosten, u kunt natuurlijk ook zelf een donatiebedrag voorstellen.)

Steun de mensen in Iran & geef ze een nieuwe kans.

Postbank 3012442    Stichting van de Familieleden